Didarja – priča koja nedostaje
Novi albanski prevod za knjigu koja preispituje tradicionalne pristupe izučavanju istorije.
Didarjina priča nudi mogućnost uviđanja različitih tački gledišta u odnosu na one koje su generalno dominantne. Posle mnogih detaljnih intervjua sa Didarjom, koristeći metodologiju usmene istorije, Malešević oblikuje Didarjine priču sa sekvencama iz detinjstva (pre Drugog svetskog rata), adolescencije (posle Drugog svetskog rata), njene karijere i njenih ideala o komunističkoj ženi (tokom sedamdesetih) i njeno otuđenje od javnog života (na kraju osamdesetih i tokom devedesetih). Kroz ovu istoriju i različite događaje i situacije, “Didarja” istražuje razvoj socijalističke savremenosti, posebno u odnosu na rodnu emancipaciju i, konačno, period politizacije i eskalacije međuetničkih napetosti. Knjiga na površinu dovodi majstorstvo sprovođenja intervjua i pisanja na takav način da se otkriva ličnost i stav subjekta. Didarjina životna događanja — koja prevazilaze lične, društvene i političke nivoe — naglašavaju koristi od metodologija istraživanja u oblasti humanističkih nauka. To je kontekst u kom čitam knjigu.
Žene, bez obzira na svoj doprinos, bilo na državnom nivou ili u preobražavanju društva, i dalje nedostaju u istoriji.
Dodatna literatura za čitanje:
Elife Krasniqi
Elife (Eli) Krasnići – socijalni antropologčlan/osnivač Alter Habitusa – Institucija za Istraživanje Društva i Culture.
Ovaj članak je napisan na albanskom.