Po ashtu, ajo që mungon edhe këtë vit ishte artikulimi në mënyrë të qartë dhe paraqitja me vendosmëri e kërkesave dhe mesazheve politike në emër të organizatorëve, qoftë gojarisht apo përmes posterave. Kërkesat janë gjetur vetëm në faqen e Parades, por pyetja është shtrirja e këtyre mesazheve dhe kërkesave.

Duket se Krenaria e Beogradit ka rënë në një lloj krize identiteti – diku midis zbavitjes karnavale dhe protestës politike – gjë që ngre pyetje rreth efikasitetit të saj.

Sipas artistes dhe aktivistes për të drejtat e personave transgjinorë, Sonja Sajzor, në programin e Krenarisë të sivjetshëm dhe Javës së Krenarisë, mungonin gratë transgjinore. Në mediat sociale, Sonja shprehu pakënaqësinë e saj, duke nxjerrë në pah çështje të ndryshme në organizimin e Krenarisë, siç është përjashtimi i grave transgjinore nga panelet që diskutojnë problemet e personave transgjinorë në Serbi. Në vend të grave transgjinore, burra – ndjenja e identitetit personal të të cilëve korrespondon me gjininë e tyre të lindjes – ishin të angazhuar në panele.

Në të vërtetë, lëvizja LGBTQ në Serbi përshkruan gjendjen kontradiktore në shoqërinë serbe në tërësi. Madje edhe në mesin e organizatave LGBTQ ekziston një mosmarrëveshje e thellë, prandaj Beogradi ka një tjetër, Krenaria e qershorit, e udhëhequr nga disa organizata, përfaqësuesit e të cilëve nuk pajtohen me qasjen dhe mënyrat e aktivistëve që organizojnë Krenarinë e shtatorit.

Foto: Lazara Marinković.

Pjesëmarrja e dobët e komunitetit lokal të LGBTQ në paradën e Krenarisë mund të lidhet me faktorë të ndryshëm: mbi të gjitha, sepse personat që nuk kanë dalë haptazi para familjeve të tyre dhe të tjerët besojnë se do të regjistrohen dhe do të ekspozohen ndaj linçimit të medias, ndërkohë që ka edhe një frikë për sigurinë personale gjatë hyrjes dhe daljes nga kjo ngjarje, veçanërisht pas incidenteve të profilit të lartë të sulmeve dhe dhunës në vitet e hershme të Krenarisë.

Komente negative nga ‘qytetarët e zakonshëm’ në mediat sociale, bëjnë thirrje për të linçuar, vrarë, torturuar dhe përndjekur personat LGBTQ, duke i quajtur ata “të sëmurë”, “të çuditshëm ” dhe emra të tjerë degradues – të gjitha nën pretekstin e mbrojtjes së “vlerave tradicionale” gjë që dëshmon se shoqëria serbe nuk është as e pjekur e as tolerante, pavarësisht shkallës në të cilën politikanët dhe zyrtarët e shtetit duan të bindin veten, përfaqësuesit e publikut dhe të komunitetit evropian ndryshe.

Në pasdite, pas ecjes së Krenarisë, interneti u përmbyt me fyerje të shumta dhe kërcënime të dërguara për artistët dhe personat LGBTQ të cilët kishin veshur kostume kombëtare serbe në kontekstin e Krenarisë, duke i akuzuar ata për “fyerjen e ndjenjave fetare” dhe “fyerjen e traditës sonë”.

Foto: Lazara Marinković.

Një tabloid madje botoi një fotografi të faqes së parë të një aktivisti në veshje tradicionale, të shoqëruar me deklarata homofobike të bëra nga politikanët e krahut të djathtë; ky është vetëm fillimi i mundshëm i nxitjes së urrejtjes dhe intolerancës me qëllim të rritjes së shitjeve dhe fitimin e klikimeve.

Kjo sjellje e mediave – si dhe sjellja e disa figurave publike në Serbi – kryesisht kalojnë pa ndonjë sanksion serioz, prandaj ata dhe audienca e tyre inkurajohen të përsërisin akte të ngjashme pa dënim, pa frikë se duhet të vuajnë pasojat.

Një Krenari pa incidente, ashtu si një lezbike që kryeson një shtet, nuk është domosdoshmërisht një reflektim i gjendjes së të drejtave të njeriut në një vend. Në rastin e Serbisë, për fat të keq, kjo është ende një iluzion.

Foto kryesore: Lazara Marinković.

'Dashuria është vlerë tradicionale, jo urrejtja apo dhuna'

Edhe pse parada e Krenarisë u organizua me sukses, shoqëria serbe nuk është afër pjekurisë apo tolerancës.

Lazara Marinkovic

'Dashuria është vlerë tradicionale, jo urrejtja apo dhuna'

Edhe pse parada e Krenarisë u organizua me sukses, shoqëria serbe nuk është afër pjekurisë apo tolerancës.

Lazara Marinkovic