
Fshati që nuk dija si ta shpjegoja
Ta shohësh “Krejt e thirrin Rexhën” si fëmijë i diasporës.

Fotografia: Pamje nga filmi “Krejt e thirrin Rexhën”.
Pyetja që filmi shtron vazhdimisht nuk është vetëm se kush largohet, por edhe kush vazhdon ta mbajë gjallë jetën e përditshme.
Filmi më bëri të kuptoja se, për vite me radhë, isha përpjekur ta merrja me vete vendin tim nga një qytet në tjetrin, duke pasur si mjet vetëm fjalët e mia.
Shumëgjuhësia nuk paraqitet si ndonjë veçori ekzotike e Ballkanit, por si diçka krejt e natyrshme, po aq e zakonshme sa vetë peizazhi, ndonëse shqipja mbetet gjuha kryesore e filmit.
E njoha këtë tension jo si një pasqyrim të plotë të një rajoni, por si paraqitje të një logjike shoqërore të njohur, ku fjalët e të tjerëve kanë peshë të madhe dhe ku sjellja dhe trupi i një gruaje shpesh bëhen objekt gjykimi.

Fotografia: Pamje nga filmi.
Jam u rritur në Itali dhe tani jetoj në Gjermani. Bota e familjes sime më ka shoqëruar në çdo zhvendosje, por për vite me radhë e kam mbajtur kryesisht brenda fjalëve të mia, duke u përpjekur t'ua bëj të njohur njerëzve që nuk kishin pasur arsye ta njihnin më parë.

Ardita Osmani
Ardita Osmani është sinologe, kureshtja e së cilës e ka çuar nga Venecia në Pekin e Nankin, e tani në Universitetin e Duisburg-Essenit, ku ligjëron dhe zhvillon kërkime në shkencat politike dhe shoqërore.
Ky artikull fillimisht është shkruar në anglisht.
