“They are all gone” - Vetmia e padurueshme e atyre që mbesin pas

Me ardhjen e “mysafirëve” të Sadikës, fëmijëve, nipave dhe mbesave të saj, skena mbushet me ndjesi të çuditshme ngushëllimi e pasigurie. Zërat e fëmijëve dëgjohen vetëm përmes kufjeve që u jepen publikut, duke krijuar një efekt surrealist, me shkëputje zanore që e rrisin paqartësinë: a janë këto prani të vërteta? Apo jemi brenda psikikës së rënduar të Sadikës? Personazhet në skenë sjellin dhurata nga e kaluara, lodra fëmijërie, raporte të vjetra shkollore, fotografi të shpëtuara me ndihmën e teknologjisë. Dhoma e ndenjës shndërrohet në galeri të relikteve të kujtesës, një muze privat i kuruar nga mallëngjimi.
Iluzioni arrin kulmin në një moment pothuajse të hareshëm nga tingujt e zërave të fëmijëve që ishin e nuk ishin aty, për t’u shndrruar më pas në një zbulim tronditës, të kompozuar me shumë kujdes. Sadika nuk është një nënë që pret mysafirë; ajo është një e mbijetuar e masakrës së Srebrenicës, e mbetur e vetme në një rutinë të zymtë përsëritëse. Ajo banon në hapësirën mes jetës dhe vdekjes, duke u përndjekur nga ajo që ka përjetuar. E kaluara e saj i sillet rrotull pafund në mendje, duke ia shndërruar atë në një dhomë torture nga e cila nuk ka shpëtim.